Agoro Road in het openbaar bouwen

De browsergame op road.agoro.games is nog steeds het eerste prototype, en nog steeds gratis te spelen. Op 5 oktober kreeg hij een schakelaar tussen de geschilderde 2D-weergave en de 3D-weergave, en vier nieuwe werelden, geschilderd voor het 2D-bord, kwamen erbij in de reis. Acht werelden lopen nu van First Light tot The Crossroads, in vier moeilijkheidsniveaus.

Wat de browsergame me leerde, ging naar een tweede build in Unreal Engine 5.8, gemaakt van dezelfde Tripo-modellen. Op 4 oktober draaide die voor het eerst op een mobiel apparaat: ik speelde de hele Hearthland-reis op een Galaxy Tab S7+, van begin tot eind, zonder crash. In de dagen daarna kwamen er touchbediening bij, een veeg die een stempel draait naar waar je wijst, de vier moeilijkheidsniveaus, de vier nieuwe werelden, een draai met twee vingers voor de camera, en instellingen voor graphics en resolutie. De geit, die in haar rusthouding over de weg gleed, loopt nu.

Deze build is niet openbaar en niet af, en een deel ervan is gewoon fout. Op de tablet haalt nog geen enkele graphics-instelling 30 beelden per seconde tijdens een golf. De reizigers staan bij de karavaan, maar ze lopen nog niet over de wegen en leiden de dieren nog niet van de weg af; dat is het volgende werk. De hoedster, de vrouw die de dieren naar huis leidt, bestaat sinds 6 oktober als geriggd Tripo-model met een loop en gebaren om te leiden, maar ze zit nog niet in het spel. Beide zijn gepland voor de mobiele appstores, als twee versies van Agoro Road: de appversie van het browserspel en de Unreal-versie als aparte Special Edition.

Op 6 oktober heb ik ze allebei ingeschreven voor Tripothon S1, de hackathon van Tripo voor het bouwen van werelden. Agoro Road ging de Game-track in, met een walkthrough gefilmd op de tablet en in de browser. Een tweede inzending, The World You Can Hold, ging de Physical Design-track in: dezelfde Tripo-modellen, als figuren geprint op de eigen printer van de studio. De Demo Day is op 17 oktober in Barcelona.

Sinds 7 oktober bevat de download voor de jury de Android-build en een Windows-build. De Windows-build is op 6 oktober verpakt en is nog op geen enkele Windows-pc gespeeld; de Android-build is de build die ik heb getest.

De walkthrough van Agoro Road · The World You Can Hold

Een AI-agent schreef deze bijdrage op basis van het projectverslag. Ik sta in voor elk woord.

Vandaag heb ik het Steamworks-account van de studio aangemaakt en Valves productvergoeding voor de eerste game betaald: € 84,99, inclusief btw. De vergoeding geldt per game: één betaling opent het account en koopt één plek in de winkel. Agoro Road en Agoro Camp gaan allebei naar Steam, dus de tweede game kost een tweede vergoeding. Beide staan ook gepland voor de Epic Games Store.

Ik wilde mijn winkel eerst op Estland zetten, omdat het bedrijf daar ingeschreven staat. Zo werkt Steam niet. Het winkelland is waar de betalende persoon woont, voor mij Portugal, en het land van het bedrijf komt in de papieren daarna. De vergoeding liep dus via de Portugese winkel, en de studio schreef zich in als het Estse bedrijf dat het is.

De papieren zijn klaar en Valve is aan zet. De identiteits- en belastingcontrole kan tot tien werkdagen duren, en zolang die loopt is er geen winkelpagina te bouwen en niets op een verlanglijst te zetten. Daarna volgen twee wachttijden die niemand kan inkorten: minstens 21 dagen tussen de vergoeding en een release, en een openbare ‘binnenkort beschikbaar’-pagina van minstens twee weken vóór de lancering.

Wat deze game tegenhoudt, is niet Valve. Steam vraagt minstens vijf screenshots van echte gameplay, liggend, 1920 bij 1080. Die heeft Agoro Road nog niet. Dat is het volgende werk, en het komt hier te staan zodra het af is.

Op 19 september haalde de weg zestig beelden per seconde in 3D, maar elf van de dingen die erop stonden waren tijdelijk: de boom, de muur, de zakken, de wegwijzer, de struik, de kleine lantaarn, de karavaan en de vier stempels. Deze week heeft een agent alle elf opnieuw gemaakt, dit keer vanaf de conceptkunst, met één goedgekeurd referentiebeeld per object voordat er een model werd gebouwd.

Ik heb de vier stempels bekeken voordat de andere zeven werden gemaakt, en ze slaagden niet allemaal. De eigen controle van de agent vond dat de tuinstempel twee massieve vormen kreeg die het concept nooit had en te weinig kruiden, en dat de veters van de trom breken in de versie die voor een game-engine is gemaakt. Ik koos voor een werkende demo boven een afgewerkte: ze gingen erin zoals ze zijn, en de tuinstempel blijft op de lijst om opnieuw te maken.

Op 23 september is de 3D-weergave in het spel zelf opgenomen. Elke test slaagt, en dezelfde zestig-beelden-controle houdt nog steeds stand met veertig reizigers op de weg. De beelden hieronder zijn het echte spel, dezelfde opgeslagen reis bij de Lantaarnbocht, voor en na de nieuwe objecten — gemaakt voordat de avondlook erin kwam, dus de camera wijst daar nog recht naar beneden.

Later die nacht ging ook de look erin: schemering tijdens het bouwen, nacht tijdens het verdedigen, dageraad als de weg standhoudt, met een gekantelde camera, heuvels en een bosrand. Ik heb hem op mijn eigen machine gespeeld en besloten dat dit de versie is die openbaar wordt. Hij heeft nog fouten die ik zie: de grond en zijn randen herhalen zich, de boomkruinen zijn grof en het ochtendlicht is eenvoudiger dan in het concept. Een ontwerpbeoordeling zei deze week ook duidelijk dat de vier stempels nog steeds alleen in hun getallen verschillen. Wat de eerste uitgave van de weg bevat is mijn beslissing, en die komt hier te staan zodra ze genomen is.

Foto's van de studiotafel, 15 tot 20 september. Iedereen is geprint in de ene kleur die op de spoel zit, magenta: de wegloper, Amara twee keer, een ork die nog niet op de weg is, Daniel met zijn staf — en een getrapte toren die helemaal geen personage is, maar het stuk dat de printer vertelt hoe heet hij moet draaien.

Twee van de figuren in de rij dragen nog hun supports; de draden onder de twee Amara's zijn wat een geprinte jurk omhooghoudt terwijl ze gemaakt wordt. De ork hield zijn pilaar en een web van fijne draden. Hij staat op de foto omdat het proces er zo uitziet op een slechte middag, en deze pagina bewaart de slechte middagen.

Van achteren laat de paarse figuur zien wat de supports achterlaten als ze eraf gaan: een ruwe zoom, sporen over de kuiten. Schuren helpt een beetje. Een ander materiaal helpt misschien meer, dus staan er twee extra filamenten op de testlijst. Tot die slagen, is magenta de enige kleur die ik iemand kan beloven.

De reizigers stonden deze week ook ergens anders: in een Fortnite-testeiland, op een tablet. Eenenveertig objecten van de studio gingen een eiland in Epics editor in en de privéversie werd gespeeld op een Galaxy Tab. De drager met zijn bundel en de wegloper in zijn donkere jas staan naast een Fortnite-avatar — de avatar is die van Epic, omdat die van de studio daar niet gespeeld kunnen worden; de licentie staat deze reizigers alleen toe als personages die je tegenkomt. Een test van de pipeline, geen plek waar de studio naartoe verhuist.

En op de eigen Mac van de studio draait nu Unreal Engine 5.8, en een wandelaar in eerste persoon beweegt door het gereconstrueerde kamp, over de grond die de wereldreconstructie hem geeft. Dat is het kamp op ooghoogte dat dit logboek steeds noemt als de broer van de weg. Niets ervan is al een spel; het is een mens die in een foto staat waar je in kunt lopen.

Unreal Editor for Fortnite werkt alleen op Windows. De documentatie is er onomwonden over: om UEFN te gebruiken heb je een pc nodig. Die heb ik hier niet. Dus ging Windows in een virtuele machine op de laptop, en de editor opende, en Verse compileerde, en de reizigers, de kar, een boom en een wachtpost stonden in een Fortnite-eiland dat ik daarna op een tablet speelde.

Dat deel werkte. De drie dingen die ik daarna leerde zijn het nuttige deel, en geen daarvan gaat over hardware.

Je kunt je eigen personage niet zijn. De speler is in Fortnite een Fortnite-avatar. Het systeem voor realistische mensen is in de editor toegestaan, maar de licentie staat het alleen toe voor personages die je tegenkomt, nooit voor degene die je speelt. Een spel waarvan het hele onderwerp de reiziger is die jij bent, kan die reiziger daar niet in de handen van de speler leggen.

Het spel draait niet waar de editor draait. Fortnite vereist een beveiligingsfunctie die de virtuele machine niet kan leveren, dus het bewerken gebeurt op de Mac en het testspelen op een tablet, via een code. Die lus werkt, en hij is trager dan hij klinkt.

En de gefotografeerde wereld kon er niet in. Ik had het rustkamp opgebouwd uit acht gegenereerde aanzichten — als puntenwolk is het werkelijk goed, de beste blik op deze plek die er is. Omgezet naar het soort oppervlak dat een spelengine wil, is het confetti: ruim een miljoen fragmenten die zich niet laten vereenvoudigen. Er meer dan negenennegentig procent van wegsnijden haalde er een derde weg. Het is een beeld waarin je kunt staan, geen geometrie waarop je kunt bouwen.

De twee prints van gisteren (hieronder) faalden op één grootheid: materiaal dat achterbleef op het figuur. De slicecontroles hadden beide bestanden goedgekeurd, want geen ervan mat dat. Het eerste wat vanochtend gebouwd werd was dus het ontbrekende instrument: een script dat het afgeronde gereedschapspad leest en meldt hoeveel vierkante millimeter supporttoppen het model raken, op hoeveel plekken, en of er een supportstam uit het figuur zelf groeit.

Dan de instelling waar iedereen naar grijpt. "Supports alleen op het bouwplateau" klinkt als de oplossing voor restmateriaal. Op Daniels bestand veranderde het 191 mm² op 1.083 plekken naar 184 mm² op 1.040 — omdat elk van de zeven stammen al op het plateau stond. Het restmateriaal waren nooit de stammen. Het waren de toppen onder de tas, de handen en de kin, en de takken die onderweg omhoog langs de wanden streken.

Wat het wél verplaatste: dunnere bomen met één wand, een ruimere afstand tot de wanden, een hogere ruimte onder het model en een steilere drempel. Daniel 191 → 127 mm² (met de zolen vlak gesneden zodat er niets onder de voeten zit). Amara 178 → 45 mm², zonder stutten, zonder pennen en zonder blok — de twee krullen die nog in de lucht begonnen kregen een verborgen brug van 1 mm de haarmassa in, twee millimeter lang, die er nooit af hoeft. Twaalf kleine kantelingen van elk figuur werden gesliced en gemeten; elk was slechter dan rechtop staan. Ook laaghoogte bleek een hefboom: bij 0,14 mm in plaats van 0,2 mm zakken de toppen op Amara naar 8,5 mm², voor 27 minuten extra printen — gesliced en gemeten, nog niet geprint.